Ouders zijn niet altijd meteen mee

Op een dag moet je je ouders vertellen dat je lesbisch bent. Dat loopt niet per se van een leien dakje.

“Ik heb mijn ouders ge-sms’t dat ik op meisjes val. Dat was niet mijn beste zet…”

“Ik heb me nooit afgevraagd op welk geslacht ik val. Ik merkte geleidelijk aan dat jongens mij niet echt interesseerden. Ik heb wel gewacht met het aan mijn omgeving te vertellen tot ik een vriendin had. Dan was het meteen erg concreet voor iedereen en duidelijk voor mezelf.

Ik heb van mijn coming-out geen groot gebeuren gemaakt. Toen ik het aan de mensen rondom mij vertelde, bleek dat sommigen het al langer doorhadden.

Mijn ouders waren de allerlaatsten aan wie ik het vertelde. Omdat ik zo bang was voor hun reactie, heb ik hen het nieuws ge-sms’t toen ze met vakantie waren. Als ik er nu op terugkijk, was dat misschien niet mijn beste zet, want ze waren erg geschrokken. Ze hebben aan het idee moeten wennen, maar ondertussen zien ze hoe gelukkig ik ben en hebben ze er allebei vrede mee kunnen sluiten.”

Fien (18)

“Mijn vader sprak een week niet tegen me”

‘Al van jongs af aan wist ik dat ik op meisjes val. Pas vanaf de middelbare school ben ik dat voor mezelf gaan accepteren. Dat moest eerst gebeuren voordat ik iets tegen mijn vrienden of familie kon zeggen.

Na een aantal jaar in verschillende fases van ontkenning werd ik verliefd op Margo. Toen wist ik zeker dat ik lesbisch ben.

Omdat ik het voor mezelf kon accepteren, hoopte ik dat mijn vrienden en familie hetzelfde zouden doen. Van mijn beste vrienden kreeg ik alleen maar positieve reacties. Mijn papa, afkomstig uit het conservatieve Cuba, reageerde minder positief. Hij kon en wilde het niet begrijpen en sprak een week niet meer tegen mij. Naarmate de tijd vorderde en hij Margo beter leerde kennen, kon ook hij het accepteren. Ik ben nu 3 jaar samen met Margo, en heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld.’

Anneke (19)

Door: Louise Anthonissen en Chiara Cop, AP Journalistiek

Comments are closed.